Moje wallsy

Mój życiowy archetyp
stanąć naprzeciw
niczym Edyp, nadać wartość
milczeniu i słyszeć dzwonienie
deszczu do szyb

Ofiara cyklu dziejów

Moje gwiazdy to łzy nocy
zapomniane przez poranek

Iskry wieczności tlące się
w milczeniu kosmosu

Niebieskie latarnie
pogubionych marzeń

I tęsknota ziemi rzucona w nieskończoność

Dlatego korona mego drzewa
wypuszcza bez patosu
i niewymuszenie
srebrne pąki kwiatów,
które rozkwitają tylko wtedy,
gdy słońce idzie spać

A ja idę spać z nim
I budzę się w epicentrum
domowego ogniska,
bez oddechu żalu
i bez fałszywego zmęczenia

Pragnę twego spadającego warkocza –
pokrętnego westchnienia

Jaspis rodzimego pejzażu

Malarz – wieczny żebrak, proszący rzeczywistość o jeszcze jedno spojrzenie
Filuterny złodziej światła, który więzi słońce w klatkach ram
A wieczorem dotyka pędzlem tam, gdzie świat zaczyna pękać
Niemy rozmawia z cieniem w języku, którego nie zna noc

Ukrzyżowany między bielą czystego płótna a krzykiem koloru
Bóg palety, niewolnik pigmentu, szukający odcienia, który nie istnieje
Ma swe dłonie brudne od tęczy i serca pełne chłodu
W jego paliczkach drewniane trzonki pędzli stają się kluczami do niewidzialnych miast

Ten samotny architekt światów, w których sam nie potrafi zamieszkać
Co dzień patrzy na świat przez pryzmat niedokończonych portretów
A każde jego pociągnięcie pędzla to cichy bunt przeciwko ziemskiemu przemijaniu

Mieszając na palecie poranną mgłę z kurzem łajdackiego zapomnienia
Oto nowa era! Chwyć za skrzydła moment
Zanim ten zdąży uciec w przeszłość lub spaść w przepaść

High life (Poemat)

jestem godziną zmarnowaną przez dyplomatę
ubojnią w stajni demokratycznych słońc
moje tomy – nic prócz elegancji – odkochany
od ziemi, w komunii, w której zawarłem

dźwięk słowa budzącego grozę
na trzy podzieloną władzę, dziś: ustawodawcza
tak wielu chętnych, a będziesz jedną dziesiątą
zbawionych, wykonawczą: spoczywać

na pniu spoglądać na negatywy z zastygłych
źródeł; ministerstwo kultury i dziedzictwa narodowego
zadba o deszcz między etosami poezyj
niczyich, odkochany od słońca pragnę

wybaczyć lukę w świecie obłoków, gdzie
wiedza tajemna, względami sądowniczymi łaknę
wymierzyć sprawiedliwość tym, którzy ukradli
wiersz i talerze syna, gdzieś pomiędzy

krukami akt sądowniczych jest gniazdo,
a echo rośnie w kurzu gwiazd zrzuconych na ziemię
– ty, część żyjącej historii otwierasz listy będące
parabolą wiatru – drżą palce, uśmiecha się

lot chcę tylko wieczoru z zapachem drzew
trzydziesty równoleżnik wytatuowany na duszy
tu są pocałunki, zaproponuj mi tytuł tomu
wierszu skradziony podpisem

*

Z tomu „Kolor po dniu. Teoria geocentryczna”, Wydawnictwo Episteme (Lublin 2018), s. 71-72.

↪ Enter ↩

“Nie wierz politykom” –
miłość to kwestia rozbiorów.

Datę ważności ma
nawet Prawda ↵

Dobre wieści

Odpokutuję siadając
z Abrahamem pod falą i liściem dębu

Swój lud przez morze wyślę pełne i głębokie
i nie żałuję

I powróżę ci,
bo nieprzerwanie, nieustannie
wosk się leje –
nie żałuję trosk ani filozofii
rozpalonych duszę skrą

Powróżę ci raz jeszcze
i do Raju podrepczę
z szumu liści obłędu
uwerturą lazurem kutra

będę cierpiąc za Miliony

I apiać, bez online strony

na sześciu palcach jednej pięści
o majestacie wieści
na jesieni komendę

surowym rymem
z miejsca przestępstwa zbiegnę
Errato jak
złego ducha odpędzę

Walls # 18. 03. 2026

Prawdę objawiono! Winny
cudzołóstwa Moai bez aktu
urodzenia obrzuca wzrokiem
kurwę Politykę, z pomocą
AI rozbiera moją Polskę

Walls #

---

Jeśli jesteś zainteresowany
kupnem złóż Prawdy
uruchom wiertło
i drąż w sumieniu
poczucie harmonii

Mój pozytywizm, moja wina

Błądzimy po labiryntach uczuć
schwytani w pajęczynę myśli
pod pejzażem nieba
ukrzyżowani na cztery strony świata
i zbawieni owacją

w wojnie secesyjnej asymetrii
posiadając papużki
nierozłączki faliste

Na stelażu Miast
Nędznicy słowa i albatrosi milczenia
podejrzani o życie w pełni
między szczytami marzeń
migocący blaskiem gwiezdnego karła
u depresji mórz
w senacie ustanowionym z westchnień
u wrót do lepszej przyszłości
w powojennych gruzach ego
atomowi szpiedzy

W lamperii ściennych malowideł
a za nami sejf
w książęcym zamku
na wysokiej Górze
Przemienienia

Cudownie rozmnożeni
i pragmatycznie polegli
nicości

w boskiej chwale
(jedynie) odczytujemy życiorys
tragicznie przerwany
lub wydłużony kojącym balsamem
na ból istnienia

Podlegli wagnerowskiej uwadze
aprobujący sacrum i wetujący profanum
nadajemy ton chwili upojenia
podczas uwertury
kształcimy się gniewem

Z orientalnym imieniem
smaku potęgi n
danym na początku
i taneczną pasją
dotrzymania kroku

Kształcimy się pokorą
z siłą ducha, aby góry przenosić

Jutro urodzeni
mocodawcy turkusu cienia
w kolorze, ni chiaroscuro
ni sepii

Wykształciliśmy wiarę
w lepszą połowę siebie

Porzuciliśmy pradawną sztukę zadawania
trudnych pytań

Może tam, gdzie stały ląd
opuścimy ręce i zakotwiczymy,
nie poszukując nic innego,
jedynie trochę słownego lukru
i lingwistyczny paradygmat

rotacji mentalnych

“The Perverted Truth” – J. polski (wersja oryginalna) „Sprzeniewierzona/Przewrotna Prawda”

English version

.

I bought a harvest
in my verses

I betrayed the West
for the age of
Plato’s shadows

I misappropriated
my the Truth
When love bursts
into flame

And I made a cake
from sand
which slips through
my hungry fingers

Yet I will count all
the grains
And cast a shadow
behind the Blue
mountain

I will ignite the Truth
in your heart
petrified

Man of iron

And I will run across
the ocean to you
Because it is froze
with the dot over the
„i” inverted

Desert auroras,
mirages
They will unseal
letters sent to
the stars

The Magic Mountain
will be covered
with snow
For disgracing the name
of the father
of long-awaited
True Love

in white poems
instantaneous
amplitude
in eternal meanings

.
.
.
.
.

J. polski (wersja oryginalna)

.

Kupiłem urodzaj
w moich wierszach

Zdradziłem Zachód
za epokę
cieni Platona

Sprzeniewierzyłem
moją Prawdę
Kiedy miłość
wybucha płomieniem

I upiekłem ciasto
z piasku
które wymyka się
moim głodnym
palcom

Jednak policzę
wszystkie ziarna
I rzucę cień
za błękitną górę

Rozpalę Prawdę
w twoim
skamieniałym sercu

Człowieku z żelaza

I pobiegnę przez
ocean do ciebie
bo zamarzł z kropką
nad „i” odwróconym

Pustynne zorze polarne,
miraże
Otworzą listy wysłane
do gwiazd

Czarodziejska góra
zostanie pokryta
śniegiem za hańbę imienia
ojca
długo oczekiwanej
prawdziwej miłości

w białych wierszach
natychmiastowej
amplitudzie
w wiecznych znaczeniach

© 2026